Geçti istemem gelmeni
Yokluğunda buldum seni
Bırak vehmimde gölgeni
Gelme artık neye yarar.

Necip Fazıl Kısakürek

Oldukça az olduğunuzu biliyorum.. hatta belkim bu yazıyı kaç günleeer sonra okuyacaksınız bilemiyorum bile…

Olsun..

Dün ne yaptım biliyor musunuz; çok hüzünlendim..

Bu koca; kozmopolit, dejenere olmuş, duyguları sömürülmüş, hüzünlenmeyi unutmuş şehirde hüzünlenebildim.. Nasıl mı..

Gagıl Earth yüzünden..

İşimle ilgili birşeyler karıştırırken birden memleketlerime gidesim geldi; Erzincan’a, Erzuruma uğradım bi kuş uçuşu… Hey gidi hey.. tanıyamadım… yaşadığım evleri zor çıkardım.. ama neyse ki çıkardım… Ali Kırca’nın Milenyuma 5 kala, 4 kala, 3 kala diye haber sunduğu yıllarda yaşadığım o şehirleri, o yıllardan sonra terkettiğimiz ve daha sonra bir kere, birkaç saat uğrayabildiğimiz şehre; Erzurum’a şöyle bir tepeden baktım… yapılan üst geçitleri, alt geçitleri gördükçe hüzünlendim.. heey gidi hey.. yol yapılması için yıkılan okulumuzun yerine yapılan yol olmuş otoyol.. Eski günler bir bir geldi aklıma.. Ömür denen şey nasıl birşeydir yarabbim.. Artık 10 yıl önceden, 15 yıl önceden bahsediyorum.. Her 10 sene bana ömür gibi geliyor.. Yakın geçmiş koymuyor adama aslında, bir an, bir zaman, bir mekan değiştirince insan geldiği yere “geçen” diye bahsediyor.. sorun olan bu değil, sorun; ondan da önce geldiğimiz yerler.. 2.geçmişler üzüyor yani.. çünkü onlar daha hızlı unutuluyor ve hatırlandıkça daha çok yıpratıyor…

Ne olur böyle kalsam.. daha ileri gitmesem… Ne olur ya???

Gençliğimin tadını çıkarmak falan değil benimkisi..

Ben üniversite çağım da dahil olmak üzere hep yaşıtlarımdan küçük bir görünüme sahiptim.. Lise’ye giderken beni ortaokula yeni geçmiş zannediyorlardı.. Üniversiteyi bitirdiğimde beni tanımayan insanlara “okulu bitirdim” dediğimde; “Üniversite sınavına girdin mi, hangi okulu okuyacaksın?” diyorlardı.. Ben bunu hep yaşadım ve çok küçük yaşlarım hariç, hiç alınmadım.. gülüp geçiyorum.. espri konusu yapıyorum.. kahkahalar atıyorum.. Yani bu nisbetle bakarsanız büyümeyi en çok isteyen kişi ben olmalıyım.. Ama istemiyorum ya!.. Ha Dünya’ya kazık çakayım da demiyorum.. Ama bu “zaman” sınavı çok büyük bir sınav.. yeni anlıyorum.. Sakın aklınızdan “daha anlayacağın çok şey var” demeyin.. ne olur demeyin..

Beni tanıyanların, en azından huyumu bilenlerin bu kadar klişe birşey söylemeyeceğimi bilirler ama malesef, üzülerek söylüyorum ki başlıkta okuduğunuz şeyin aynısını söyleyeceğim.. Nerede o eski arkadaşlıklardan dem vuracağım…

Şunu duyduğumda o kadar çok şaşırmıştım ki.. Eskiden bir adamın bir arkadaşına “gel beraber biryere gideceğiz.” dediğinde arkadaşının ona: “nereye gideceğiz?” demesi, arkadaşlıklarının bitme nedeniymiş… bu sözden arkadaşlığın ciddiyetini ve kutsiyetini anlayamayan var mıdır, yani “ne demek şimdi bu?!” diyen var mıdır bilmiyorum ama benim tüylerim diken diken oluyor…. işte bu diyorum.. enaniyet gibi olmasın ama “acaba ben insanlardan beklediğim arkadaşlık modelinde çok mu şey istiyorum” diyordum ve kendimi yanlış düşünüyor gibi görüyordum.. ve hatta dejenere olmaya başlıyordum.. İnsanları bir kalemde silmemek gerekir düşüncesine kapılıyordum.. yok arkadaş silmek gerekir.. Adam olan bir kere de olsa yanlış yapmaz.. ya da telafi eder.. telafi etme ihtiyacı hissetmiyorsa demek ki önem sıralamanızda bir hata var, sen karşındakine hak ettiğinden fazla değer veriyorsun… neyse fazla karışık konuştum biraz müşahhas şeylere gelelim…

Arkadaş kelimesinin kökünün arka-taş tan geldiğini sanırım biliyorsunuzdur… arka-taş, insanın olamayacağı yerde olmak demektir.. İnsan arkadan gelen tehlikelere karşı her zaman savunmasızdır ve onun hep zayıf yönü olan “arka”sında hep bir desteğe ihtiyacı vardır… çoğu zaman bir taş bile bu yeri alabilir.. yani çok ekstremum şeyleri yapmayı gerektirmez, orada bulunmak bile yeterli olur… ve arkadaşlarınızın arka’sında bulunmaktan eğer “kullanılmak” veya bunun gibi manalar çıkarıyorsanız arkasında olduğunuz insanı hayal kırıklığına uğratacaksınız demektir…

Menfaat ilişkilerinde şu vardır, kontör sıkıntısı çektiğimiz öğrencilik yıllarında yapılan şeydir, samimi olmadığınız biri sizi aramış ve siz onu görmemişseniz, cevapsız çağrısını görmüşseniz ona sadece bir “çağrı” atarsanız.. bu:”senin işin varsa ben niye arıyorum kardeşim!” demektir bir manada… ben buna hiç alışamadım ve sevdiğim insanlara hiç yapmadım… Yaşadığım son iki olayda ise kendilerinden ‘orada olamadığım için’ birşeyi göndermelerini rica etmekti. Kargo ile.. detay olmasın ama, kargo ücretini tabi ki karşı ödemeli gönder dememe rağmen, internetten yazdığım gönderi adresini “buradan yazma, mesaj at” denmesi karşısında, birine, “yok kardeşim gerek yok, sağolasın” dedim.. aynı şeyi söyleyen başka bir adama da (arkadaşa demiyorum) benim için getirttiği (çok değil, 2-3$’lık) bir malzemeyi almadım ve almıyorum..

toparlayamadıysam, biraz dağınık kaldıysa kusra bakmayın….

Ah ulan Edison, ah ulan Müteferrika.. sizi ne yapmak lazım bilmiyorum ki..

Hızlı yaşamaya ilk adımı siz attınız.. belki de başkaları attı…

bu suçu atacak birileri olmalı.. bunu bize getiren birileri olmalı..

ben istemedim ki hızlı yaşamayı..

ben istemedim ki duygularımın da pembe diziler gibi sergüzeşt olmasını.. gece imanlı yatıp sabah imansız kalkanların devrindeyiz diye, illa dostluklarımız da mı öyle olacak? illa sevdalarımız.. illa heyecanlarımız da mı öyle olacak???

Bir sevda, bir hedef, bir dost.. kendilerine çok güvendiğimiz.. hayatımızın bir döneminde, bir kıyısında; bir senesinde değil tamam, bir gününde.. birkaç saatinde.. bize kendimizi iyi hissettiren, helal olandan kullandığımız için rahatsız etmeyen zevklerimiz.. Sonunda böylece uçup gitmek zorunda mısınız?

Ey gözlerine bakarak ne düşündüğünü anlamak istediğim insanlar..

Ey gözlerini göremediğim insanlar…

Ey azıcık olsun iyi hissettiren insanlar..

Kaşıkla verdiğinizi kepçeyle almak zorunda mısınız?

İnsaf.. İnsaff.. İnsaaff!..

Bugün işten çıkışında bindiğim metrobüs Merter’den İncirli durağına geldiğimizde ön kapıdan 35 yaşlarında kel bir beyefendi bindi elinden tuttuğu bir kız çocuğuyla beraber ve şöföre: “Kaptan, az önce inen bir abla kızını kaybetmiş, ben buldum, kızı annesinin telefon numarasını biliyor ama kontörüm yok arayamadım.” deyince…

Metrobüste hemen “Allah Allaah.. çk çk çkkk…. kadına bak ya.. ne sorumsuz kadın.. çk çk çkk..” gibi söylenmenin ardından hemen telefonlar uzatıldı “al burdan ara.. al burdan ara..” diye.. ne yalan söyleyeyim “helal olsun” dedim.. gözlerim yaşarmadı ama gerçekten insanların duyarlılıklarından umudumu kesmişkim herşeyin bitmemiş olduğunu görmek güzeldi…

Bir yandan metrobüsteki sesler.. “Bak ya.. çk çk çkkk.. ama kızı gördün mü.. küçücük kız telefonunu biliyor helal olsun…” diye neredeyse yansıma yapıyor dedirtecek türden herkesin aynı şeyi söylemesi çok garip bir andı (:..

Kızcağız başındaki amca’dan dolayı rahat görünüyor, telaş yapmamıştı.. Fakat annesi aramalara rağmen telefonunu hala açmıyordu ki.. Bahçelievler durağına geldik ve inmem gerekti…

Telaşeden dolayı zor bela indiğim metrobüs uzaklaşırken, metrobüs durağının gişe tarafında bir kalabalık görünce ve “tamam annesi kesin burada” diyerek hiç düşünmeden koşmaya başladım ve kalabalığı aşarak ortada olup ağlayan kadına ne olduğunu hiç sormadan “Abla abla… telefonunu aç, seni arıyorlar, kızın az önceki benim indiğim metrobüsteydi… seni arıyorlar, aç telefonunu” dedim büyük bir telaşla..

Kadın gözlerindeki yaşların yanında hala olan iki çocuğuna dili yandığı için artık çok büyük bir dikkatle bakarken beni nerdeyse duymadı ve sadece telefonuna bak dediğimi anladı.. çantasının derinliklerindeki telefonu o telaşla duyması imkansızdı zaten…

Telefonda karşıdaki adama “abi nolursunuz getirin çocuğumu, Allah rızası için.. lütfen yalvarırım.” diye tekrar ede ede yalvarışı, ne kadar kızının geleceğinden emin olsam da beni bile tedirgin etmiş ve kadıncağızın ne kadar tedirgin olduğunu anladım ve yine ben de bildiklerimi tekrar tekrar söylemeye ve “abla artık üzülme, bak perişan ettin kendini.. geliyor şimdi kızın, hemen bir durak uzakta.. şimdi binmişlerdir diğer metrobüse… ilk gelen arabada gelecek kızın..”

Bir yandan nereye gideceğini, bir yandan birşeye ihtiyacı olup olmadığını sorduğum ‘abla’ya sürekli “Abla iyi misin.. üzülme artık” diye tekrar edip duruyordum.

Sonuç olarak ilk anda olan kalabalık dağıldığı için yalnız bırakmayıp 5 dakika beklediğim ‘abla’yı üç çocuğuyla gideceği metrobüse bindirdikten sonra ancak gidebildim… bir iş gününü de böylece uğurladık…

Ateis’in biri bir gün orman’da tek başına gezintiye çıkmış. Gezerken bir ayı önüne çıkıp aniden onu yemek üzere üstüne atlamış ve tam pençesini kaldırmışken, Adam:”Allah’ım!…” demiş.

Birden bütün zaman durmuş, akan sular, esen rüzgar, uçan kuşlar ve tepesindeki ayı donakalmış ve nereden geldiğini bilmediği bir ses.. “Ey Kul, ömr-ü hayatında beni hatırlamamak için her yolu denedin.. her neye baktıysan beni görmemek için baktın… baktığın yerlerin çoğun”ben” haricinde hiçbir sebep yokken, sen ben haricindeki herşeyi kabul ettin. Dedelerinin bile maymun olmasına müsade ettin.. ama hiç düşünmedin ki maymundan insana dönüştüğünü söylediğin ‘insan’,neden yine mutasyon geçirmiyor ve başka şeylere dönüşmüyor?!..

Adam’ın verecek cevabı kalmamış ama şöyle demiş:

-Evet Allah’ım, hayatımda bir kere bile adını söylemedim, şimdi senden iman istesem, olmaz.. bari sen bu ayı’ya iman ver de kurtulayım.. demiş

ve hemen zaman eski haline dönmüş, ayı ise kaldırdığı pençesini indirmiş ve ellerini dua etmek üzere açarak:

- Allah’ım, bana verdiğin nimetlere hamdolsun. Bismillahirrahmanirrahim…

Demek ki Ateist’in duası bile kabul oluyormuş…

Adı üstüne, siparişi veriyorsunuz, neyi istediyseniz o yöreden gelen yiyecekler ertesi gün kapınızda..

http://www.memlekettengelsin.com/

Artık en yakın zamanda düğün, nişan, doğumgünü, diploma ve ihale gibi bizi de çağırdığınız kutlamalarınızda buradan sipariş vermenizi rica ederiz.

Tavsiyemiz olan bazı ürünler..

http://www.memlekettengelsin.com/?urun-detay_52_Yasar_Pastanesi_Fistikli_Baklava_1_Kg_.html

http://www.memlekettengelsin.com/?urun-detay_50_Pismis_Kunefe___8_Adet__.html

Erzincanı da es geçmemişler..

http://www.memlekettengelsin.com/?urun-detay_16_Erzincan_Tulum_Peyniri_1_Kg_.html

Aman efenim tıklayın tıklayınnn…

İyi reklam yaptım valla.. bu sefer tamamen ücretsiz oldu ama vefa borcunu ödemek isteyen site sahiplerine kapımız açıktır

Ülfet yakama yapışmış durumda. Kendine sosyal medya diyen cenah asosyalin tillahi da farkında değil. Ben de eski üniversite yıllarımdan kalma günleri bulacağım diye peşinden koşuyorum. Bilgisayar başında pineklemek, ona buna yorum girmek… Daha piyasadaki kitap yazarlarını beğenmeyip, güzel yazmıyor, saçma yazıyor deyip okumazken bir günde onlarca boş blog okumaya nasıl da vakit ayırabiliyorum veya insanlar ayırabiliyorlar şaşıyorum kendime.. hoş buna tam olarak alışmış değilim.. hani bir hikaye vardır, kendince düzenli bir kız, pis, kirli, kastik bir eve gelin olarak gider ve neredeyse pislikten duramadığı evi temizlemeye başlar, günün bütün saatleri hiç oturmaz temizlik yapar.. günler, haftalar, aylar derken.. kız en sonunda rahatlamıştır.. soranlara: “sonunda temizledim..” der ama aslında alışmıştır evin o haline.. öyle mi olacağım diye düşünüyorum ama olamam heralde.. yoksa müşterisi yalnızca blog yazarları olup da onlara taş atarcasına yazan biri başka ne olabilir ki.. yazımı ve beni beğenmemiş olabilirsiniz… yazımda sizi bahsediyor olabilirim ama benim de öyle olmamam için dua edin olur mu?

Saat, öğlen sıcağı..

Biryere gitmek için metrobüse bindim fakat insanlar sıcaktan iyice gevşemiş ve yayılmış, şöförün hemen arkasındaki koltukların arasındaki koridor’a set çekmiş gibi duran insana benzeyen varlığı geçmem gerekiyordu fakat böyleleriyle hiç muhatap olmayı istemem, trafikte de böyleyimdir, eğer dengesiz dengesiz, bir başkasının önüne küt diye kırıp hem yolunu gasbeden hem de tehlikeye sokanlarla hiç uğraşmam, hiç kızma emareleri göstermem.. tabi normalde herkes böyledir fakat ben önceden çok fena kızdığım, neredeyse arabayla tepesine çıkmaya çalıştığım için bu halim benim haber değeri olan bir mevzu..

Vel hasıl bu herifle de muhatap olmayı istemedim ve yanından biraz kıvrılarak geçip gittim.. bir yandan kulağımda müzik dinlerken adamın bana doğru bakıp birşey söylediğini farkettim, fakat kulağımda müzik olduğu için anlayamadım ve kulaklığı çıkarırken “efendim?” dedim, adam söylediğini tekrarladı: “Ayağıma bastığın için özür dilerim.”. Ben sadece içinde geçen bir “özür”den başka birşey anlamadım çünkü tam olarak kulaklığımı çıkarmamıştım.. ama yine de baktım özür dilediği için geçiştirdim, “kim bilir ne saçmalıyordur” diye içimden geçirerek “önemli değil, önemli değil..” diye tekrarladım ama adam bana bakmaya devam ediyordu ve bundan başka birşey söylemediğimi görünce “.. hala özür dilemiyorsun!” dedi.. şaşırdım.. “ya ne diyorsunuz Allah aşkına?” dedim.. Adam bu sefer “ayağıma bastın ve hala özür dilemiyorsun.” dedi, ben bu sefer garip bir şekilde patladım, “tamam özür dilerim, öyle söylesene, Niye bastığım için özür diliyorum falan diyorsun birader, desene “dikkatli ol” diye, ne imalı imalı laflar ediyorsun! tövbe estağfurullaah..” dedim ama sıcağın, müziğin ve uyuz bir tipe bakıyor olmanın verdiği gerginlik birden gitti.. etrafımda herkes bana bakıyor olsa da, bu hiç umrumda değildi..

Neden insanlar herkesin kendisine garezi olduğunu düşürler diye düşünüyordum, kendi kendime şu sonuca vardım, “Dünya’nın kendi etrafında döndüğünü zannettikleri için..”

Bir türlü normal insan olmayı kabul edemiyorlar.. Hep üstleri oynamaya çalışıyorlar..

Ben de normal olmayı kabul etmem hiçbir zaman, ama benimki görünüş ve sosyal statü olarak anormal olmaya çalışmak değil, tamamen kafa olarak, herkeste olup da farklı olmak benimkisi.. sofistikistlik oradan geliyor.. Bedava mı sandın para verip aldım değil yani…

çüüz..

Zira sayısı 2 tane gibi az olsa da beni çileden çıkaracak iki olayla karşılaştım.

1. Uzun zaman önce şirketimizin taşınmasının ardından bankalarımızı bulunduğumuz yerdeki şubelerde yeniden açtırıyoruz. TÜRKİYE İŞ BANKASI (www.isbank.com.tr) gerekli evrakları götürdüğümde beni ziyadesiyle bekleten hanımefendi’nin neden evraklara sanki ölüme çare iksir arar gibi baktığını anlayamadım. Sonra bana hiç bilmediğim şirketin eski sahip ortaklarıyla ilgili birşey sorunca.. ben ne bileyim gibi kayıtsız bir cevap verdim “tavuk mu yumurtadan, yumurta mı tavuktan çıkar” sorusuna “ben işime bakarım” diyen horoz misali.. Sonra kadın bakışlarını daha da derinlere indirdiğinde olanlar oldu ve gerisini hatırlamıyorum..

Aylardır sahip olduğum şirket sahibini vekaleti’ni bir telefon numarasını arayarak (sanırım alınan noteri) evrağın doğruluğuna dair teyit aldığını hatırlıyorum sanki…

böyle böyle şeyler işte.. komik geliyor değil mi?.. heey gidi hey!.. size komik gelen şeyleri ben bizzat yaşadım ya!! ağlamak istiyorum….

İkinci olay ise dün sattığımız ürünlerden bir tanesinin piyasadaki kıtlığından dolayı acilen hiç iş yapmadığımız büyük bir firmadan son kalan 20 adeti ayırttık. Sağolsunlar vade nedir bilmedikleri için hepsini almakta tereddüt ettik, tam olarak kaç tane alacağımızı bilmeyerekten.. Bugün sabah aradığımda öğlen saatlerinde elimizde olması gereken cihazlarla ilgili bir iyi, bir de kötü haber aldım. Kötü olanı, siparişi bizden habersiz faturalandırıp yola çıkarmış ve kendi servisleriyle getiriyorlar, “yahu 20 tane almayacaktık, şimdilik 10 tane alacaktık önemli bir sipariş için dedim ama boşa demiş oldum çünkü yola çıkarmışlar.. Daha doğrusu ben boşa dediğimi zannettim*(oraya da geleceğiz).. İyi tarafı, hem biz taa oraya kadar gidip almayacağız ve zamanında da elimizde olacak.. Ama “yahu tamam gönderin demedik ki, niye gönderdiniz deyiverdim, neyse olan oldu der gibi…” öğlenden sonra hesap numaralarını sormak için aradığımda bana ne dese beğenirsiniz! “20 tane istemediğiniz için geri çevirdik…”

yahu ne yaptınız!!! gönder demeden gönderiyorsunuz. İstemiyoruz demeden geri alıyorsunuz. Kendi kafanıza göre iş yapıyorsunuz…. şimdi hem kendimiz gidip almamız gerekecek, hem istediğimiz saatte elimizde olmayacak!! Daha fazla anlatmak istemiyorum çünkü anlattıkça ruh sağlığım bozuluyor..

Daha sonra hesap numarasını öğrenmek için aradığımda en az 6 veya 7 kere başka biryere aktarıldım.. üstelik hiçbirine yanlış bilgi vermeme ve daha da garibi; hepsine aynı şeyi sormama rağmen o kadar aktarıldım.. şaka gibi ya!! demek ki hepsi aynı cümleden farklı manalar çıkarıyor ve bu farklı şeyi anlayan insanların yanında doğru şeyi anlayan olmuyor!!!!

Ve bu kadar söyledik, açıklamamak olmaz!

Söz konusu şirket İNDEX BİLGİSAYAR | www.index.com.tr

Sürekli yanlış anlayan satış temsilcisi, Yetkili Bayiler Pazarlama Departmanından Ersin Bey. Onun gibi olan, hatta ondan da geri olan onun patronu SELÇUK ARDIÇLI selcuk.ardicli@index.com.tr

inşallah google’ın ne olduğunu biliyorlardır ve google alerts onlara burada yazılanlardan birşeyler söyler..

Bir daha birlikte çalışmamak dileğiyle!…