|
Kas
20
|
Ah ulan Edison, ah ulan Müteferrika.. sizi ne yapmak lazım bilmiyorum ki..
Hızlı yaşamaya ilk adımı siz attınız.. belki de başkaları attı…
bu suçu atacak birileri olmalı.. bunu bize getiren birileri olmalı..
ben istemedim ki hızlı yaşamayı..
ben istemedim ki duygularımın da pembe diziler gibi sergüzeşt olmasını.. gece imanlı yatıp sabah imansız kalkanların devrindeyiz diye, illa dostluklarımız da mı öyle olacak? illa sevdalarımız.. illa heyecanlarımız da mı öyle olacak???
Bir sevda, bir hedef, bir dost.. kendilerine çok güvendiğimiz.. hayatımızın bir döneminde, bir kıyısında; bir senesinde değil tamam, bir gününde.. birkaç saatinde.. bize kendimizi iyi hissettiren, helal olandan kullandığımız için rahatsız etmeyen zevklerimiz.. Sonunda böylece uçup gitmek zorunda mısınız?
Ey gözlerine bakarak ne düşündüğünü anlamak istediğim insanlar..
Ey gözlerini göremediğim insanlar…
Ey azıcık olsun iyi hissettiren insanlar..
Kaşıkla verdiğinizi kepçeyle almak zorunda mısınız?
İnsaf.. İnsaff.. İnsaaff!..
Kasım 21st, 2009 at 13:50
Hayatımıza huzur adına bir saniye bile katkıda bulunabilen kişiler ve olaylar hatta anların hayatımızda en güzel yerlerde yer aldığına inananlardanım…sonrasında hayatımızdan çıkmış bile olsalar değerlerinden hiç bişey kaybetmezler…onların hayatımızda olmaları genelde bizim elimizde olmadığı halde gidişleri bize bağlı da olabilir..gelişleri armağanıdr gidişleri hüzün..ama iyiki vardırdır onlar..huzur veriyorlar daha kıymetli ne olabilir ki…bizden bişey almaz onlar verebilcekleri en güzel armağı(huzuru)verirler ve kıymetleri bundandır…bunlar benim nacizane fikirlerimdir.
Birde şu var ;bişeylerin, birilerinin bizden gitmesini biz isteriz…gerçekten kalmasını istediğimiz hiç bir duygu ve kişi bizden gitmez gidemez..sadece laf olsun diye var olmadılarsa hayatımızda tabi..
Sağlıcakla kalınız…