B1r Sofistikist

Ateis’in biri bir gün orman’da tek başına gezintiye çıkmış. Gezerken bir ayı önüne çıkıp aniden onu yemek üzere üstüne atlamış ve tam pençesini kaldırmışken, Adam:”Allah’ım!…” demiş.

Birden bütün zaman durmuş, akan sular, esen rüzgar, uçan kuşlar ve tepesindeki ayı donakalmış ve nereden geldiğini bilmediği bir ses.. “Ey Kul, ömr-ü hayatında beni hatırlamamak için her yolu denedin.. her neye baktıysan beni görmemek için baktın… baktığın yerlerin çoğun”ben” haricinde hiçbir sebep yokken, sen ben haricindeki herşeyi kabul ettin. Dedelerinin bile maymun olmasına müsade ettin.. ama hiç düşünmedin ki maymundan insana dönüştüğünü söylediğin ‘insan’,neden yine mutasyon geçirmiyor ve başka şeylere dönüşmüyor?!..

Adam’ın verecek cevabı kalmamış ama şöyle demiş:

-Evet Allah’ım, hayatımda bir kere bile adını söylemedim, şimdi senden iman istesem, olmaz.. bari sen bu ayı’ya iman ver de kurtulayım.. demiş

ve hemen zaman eski haline dönmüş, ayı ise kaldırdığı pençesini indirmiş ve ellerini dua etmek üzere açarak:

- Allah’ım, bana verdiğin nimetlere hamdolsun. Bismillahirrahmanirrahim…

Demek ki Ateist’in duası bile kabul oluyormuş…

written by Sofistikist