|
|
Ülfet yakama yapışmış durumda. Kendine sosyal medya diyen cenah asosyalin tillahi da farkında değil. Ben de eski üniversite yıllarımdan kalma günleri bulacağım diye peşinden koşuyorum. Bilgisayar başında pineklemek, ona buna yorum girmek… Daha piyasadaki kitap yazarlarını beğenmeyip, güzel yazmıyor, saçma yazıyor deyip okumazken bir günde onlarca boş blog okumaya nasıl da vakit ayırabiliyorum veya insanlar ayırabiliyorlar şaşıyorum kendime.. Continue reading »
Gün, bunaltıcı yaz günlerinden bir gün, Saat, öğlen sıcağı.. Biryere gitmek için metrobüse bindim fakat insanlar sıcaktan iyice gevşemiş ve yayılmış, şöförün hemen arkasındaki koltukların arasındaki koridor’a set çekmiş gibi duran insana benzeyen varlığı geçmem gerekiyordu fakat böyleleriyle hiç muhatap olmayı istemem, trafikte de böyleyimdir, eğer dengesiz dengesiz, bir başkasının önüne küt diye kırıp hem yolunu gasbeden hem de tehlikeye sokanlarla hiç uğraşmam, hiç kızma emareleri göstermem.. tabi normalde herkes böyledir fakat ben önceden çok fena kızdığım, neredeyse arabayla tepesine çıkmaya çalıştığım için bu halim benim haber değeri olan bir mevzu..
Bugün 1 Nisan değil diyenlerin benimle dalga geçtiklerini zannediyorum.. Zira sayısı 2 tane gibi az olsa da beni çileden çıkaracak iki olayla karşılaştım. 1. Uzun zaman önce şirketimizin taşınmasının ardından bankalarımızı bulunduğumuz yerdeki şubelerde yeniden açtırıyoruz. TÜRKİYE İŞ BANKASI (www.isbank.com.tr) gerekli evrakları götürdüğümde beni ziyadesiyle bekleten hanımefendi’nin neden evraklara sanki ölüme çare iksir arar gibi baktığını anlayamadım. Sonra bana hiç bilmediğim şirketin eski sahip ortaklarıyla ilgili birşey sorunca.. ben ne bileyim gibi kayıtsız bir cevap verdim “tavuk mu yumurtadan, yumurta mı tavuktan çıkar” sorusuna “ben işime bakarım” diyen horoz misali.. Sonra kadın bakışlarını daha da derinlere indirdiğinde olanlar oldu ve gerisini hatırlamıyorum..
Birbirini tanımayan iki insan nasıl ve neden kavga eder diye hayretle sorduğum zamanlardı. Tam da o sıralarda sorduğum bu sorunun cevabı bana öyle bir olay yaşayarak gördüm ki, insanlığın temelindeki “sorunu” hiçbir kötü niyet ve kötü adam kullanmaksızın.. sadece “ama” bağlaçlarıyla bütün bu kötülüklere varma yolunu bulabildim, adeta bir labirent oyunu oynar gibi.. Öğrencilik yıllarımdan birinin bir Ramazan günüydü; yoğun, yorgun ve tabi ki aç.. Saygıdeğer ve hürmetli bir abimin arabasında Sakarya’nın en kalabalık caddesinde sağa çekmiş beklerken, Mesut abi yapması gereken çok önemli bir işi yapmadığını dehşetle birlikte farkedip “eyvahh..” çekerek belki yetişebilirim diyerek arabadan hızla inerken, “sen arabayı hallet” deyiverdi. İşte ne olduysa bundan sonra oldu.. |
|
